Het zout dat de zee onbederfelijk maakt
17-10-2002
Dit wordt een Heyboer verhaal waar niets van wetenschappelijk bewezen is en ook nooit bewezen zal worden omdat de ziel van een kunstenaar zijn eigen verhaal verzint en een aaneenschakeling van deze verhalen vormt een psychogeen leven. Wat ook weer niet te achterhalen is.
Al dagen loop ik te denken ‘hoe zit dat nou met die vrouw die XX is in haar chromosomen, en die man die XY is in zijn chromosomen’. Je zou zeggen, opgeteld, zijn er meer X chromosomen dat Y, een man en een vrouw samen, dat is 3x X en 1x Y. En mijn denken was zo, dat ik dacht “en toch is het een mannenwereld”. Het begin van het soul zingen door James Brown was ook ‘It’s a man’s world’, en dit was de enige tekst in steeds diepere heftigere zielsuitingen en overtuiging. It’s a man’s world.
Het is zo dat in mijn beroep van, zeg maar platvloers, kunstschilder – het houdt veel meer in, het zijn eerder signalen die ik afgeef vanuit mijn denkwereld. Vroeger heette het ook kunst en wetenschap, en naarmate de man afzwakte heeft de regering het kunst en recreatie genoemd. Ik ben denk ik de laatste wetenschapper die de kunst als wetenschap als basis heeft.
Ik ga er van uit dat een man en een vrouw een eenheid zijn. Dit kan op alle niveaus, van sex tot aan spiritualiteit. Dat betekent dat zij met z’n tweeen 3 X chromosomen hebben en één Y chromosoom. Het is een mannenwereld, daarmee wil ik zeggen dat de vrouw niet met een Y chromosoom deel kan nemen aan het enorme fiasco wat de wereld aan het worden is.
Er is een tijd geweest dat de man sterk was, ver in het verleden. Maar ook zulke mannen zijn er nu nog, en mijzelf vergelijkend met de mannen behoor ik tot deze sterken, maar ik kan dit ook uitleggen. Ik leef nagenoeg geheel de Y chromosoom en heb daardoor nagenoeg geen deel aan de wereld, want ik schep de wereld. Als we nu de vrouw in haar volledige eer laten, dan is de conclusie dat de cosmos volgens de laatste berekeningen van de Oxford University en in boek in 1997 uitgebracht door Julian Barbour, is de conclusie van Oxford dat de gehele cosmos bestaat uit 3 atomen, die ieder een eigen waarde hebben, anders konden ze ook niet de afstand van een driehoek in stand houden. Deze laatste zin voeg ik aan Oxford toe. Die 3 atomen zijn oneindig herhaald en vormen de cosmos.
De zee is water, een molecuul dat bestaat uit 3 atomen. Dus het principe van de cosmos zet zich in de zee door. In zowel de cosmos als de zee zien we dat de vrouw overheersend is in haar 2x X, en de man ondergeschikt in het cosmische gebeuren in zijn 1x X. Maar de zon is Y, de maan is Y, de planeten zijn Y en de aarde is Y als wereld. Het zijn vervuilingen in de schoonheid van de cosmos. Zoals bergkristal, een zeskantig volkomen doorzichtig kristal, als het vervuild wordt met Mangaangas, dan wordt het paars, een halfedelsteen, ontstaan uit de aarde zelf, holten waar bergkristal na vulkanische erupties in ontstaat en waar tevens in deze holten mangaangas aanwezig is, ook weer uit de aarde zelf, daar maakt de aarde zelf dus deze halfedelsteen.
Dit is een van de eerste creaties van de totstandkoming van het XY chromosoom. De zee die uit zoet water bestond, schuurde in zijn stroming langs bodem en kanten het zout uit de gesteenten die het bevatte, en zo werd het zoet van de zee wat bederfelijk is, zoals ook zoetwater meren ziekten kunnen krijgen, zoals bolisme en salmonella, het zout wat aan de zee werd toegevoegd dat maakte de zee ook minder bevattelijk voor bederf omdat zout super yang is en onbederfelijk en zoet is zeer yin en zeer vatbaar voor bederf. De meeste primitieve culturen putten ook hun oorsprong uit de oerzee. Ook de mens zou uit de zee gekomen moeten zijn. Want in oorsprong was de wereld die boven de zeespiegel uitkwam hard en rotsig en bood weinig mogelijkheden tot ontstaan en ontwikkeling van leven. Het zout maken van de zee zou dus de volgende creativiteit van de man van het Y-chromosoom zijn. En toen men deze dingen wist, toen ontstonden er de grootste culturen en denkwijzen, die er ooit geweest zijn, zoals in China de Ming-dynastie, die nu nog bij het ontworstelen aan de materiele denkwijze de enige echt gegronde en wetenschappelijke basissen zijn op de weg naar de spiritualiteit en los van de materie zijn.
Dus in de tijd dat de mens zich bewust was van de vervuiling van de man en de positieve kant ervan als hoogste waarde ging zien omdat daardoor ook het leven mogelijk werd, een leven zonder zout kan niet bestaan, daaruit ontstond het oudste Chinese boek van de geestelijke waarden, de I Ching, waar het vrouwelijke de naam yin kreeg en het manlijke de naam yang. Dus zoet is yin, en zout is yang. De basis van leven was het juiste evenwicht tussen yin en yang.
De man had een enorme taak en dat was het Y chromosoom zo sterk mogelijk als geest in zich te hebben. Een spiritueel bewuste man heeft dus weinig menselijkheid in zich, want het mens zijn leeft in de balans tussen yin en yang. Maar om het menszijn in stand te houden moet men het yand prononceren en wel zover dat men uit het menselijke wegglipt. Daar worden de grote geestelijke waarden vastgelegd, zoals het Zen-Buddhisme, waar ik zelf er een van ben – het Hindoestaanse, het Buddhisme. En dit werden religies, maar dat was niet de bedoeling. De bedoeling was dat het bewustzijnen werden.
Nu is de degeneratie van het Y, dus van de werkelijke man, is zo ver gevorderd dat hij overhangt naar het vrouwelijke en daardoor zijn creatief vermogen de grootsheid in de wereld te scheppen aan het kwijtraken is. De cirkel is de mythologische tijd waar alle archetypen op voorkomen die de mens verlost hebben uit de menselijke tijd, wat een rechte lijn is tussen geboorte en dood. Deze rechte lijn wordt met kleine of grote illusies tot een driehoek gemaakt en vanaf deze driehoek en vanaf deze illusie kon men contact krijgen met één van de archetypische figuren op de cirkel van de mythologische tijd. Zo staat daar alles wat de mens bevrijden kan vanuit de materie. Zo heeft de wereld altijd bestaan en de man is doorgegaan met zijn inbreng de aarde tot wereld te maken.
Deze grens is zo’n 30 jaar geleden overschreden, althans bewust geworden, dat wat begon als grootheid van Y chromosoom om de zee zout te maken - de aarde maakte zelfs een eigen kristal dat vierkant was, een poging een cosmische verandering teweeg te brengen, dit kristal heet coelestien, het wordt in grote hoeveelheden gevonden op Madagaskar, en het heeft de prachtige kleur van de helderheid der zee, maar is zo broos dat het nergens voor gebruikt kan worden, zelfs niet voor edelsteen. Het is alleen een brok kalksteen als holte, waar je ze in ziet zitten.
De wereld heeft lang geleefd in de mythologische tijd als bevrijding van de menselijke tijd, dus de cirkel als bevrijding uit de rechte lijn. Totdat de quantum mechanica, die al zeer lang bestaat als hoogste vorm van wetenschap, nu in 1997 met de harde bewijzen komt: “er is geen tijd”. Dit is weer een bewijs van hoe groots het werkelijke Y chromosoom kan zijn. Oxford zegt ‘het duurt 50 tot 100 jaar vóór de mens zijn hersenen zich hieraan aangepast hebben en (dit is een gedachte van mij) grote gedeelten der hersenen die nu nog steeds ongebruikt liggen, moeten eindelijk in gebruik genomen worden. Voor velen, en ook zeer intelligente mensen, is het idee ‘er is geen tijd’ niet in hun leven in te passen. Het waarschijnlijk sterrenkundig en DNA als achtergrond in mij is het een opluchting dat nu eindelijk het denken begint. Ik ben ver van de beschaving in de wildernis boven Sumatra geboren en mijn vader moest alleen op grote bergen steenkolen passen en opschrijven hoeveel er uit Europa gebracht werd en door China afgenomen. In dit kleine wereldje waar het dak van het kleine huisje helemaal een rij apen was en ik de hele dag in een slendang, een doek die de inlandse vrouwen over hun ene schouder dragen, daar altijd was, want alles was slangen en spinnen en schorpioenen en alles was de jungle en daarmee was alles de dood. Zo werd ik ingeprint, zoals dat bij de honden heet, en na een aantal maanden meegenomen door de Hindoestaanse vrouw naar het hutje van haar ouders en daar werd ik gesocialiseerd, en mijn rangorde was met de apen, omdat je klein was wilde ieder apenvrouwtje je stelen. Alleen ‘geen angst’ was je afweer. Dit geen-angst legde tevens de basis in mij van een absoluut Y-chromosoom-leven. Het Zen Buddhisme drong zich diep in mijn ziel en dat zit daar nog en van daaruit creeer ik. Je kan Zen niet uitdragen omdat het veel te hard en te cru is en geen aanpassing kent. Scholen heb ik niet gekend, opvoeding van mijn blanke ouders (die ik zeer vereer dat zij afstand van mij konden nemen, toen bleek dat ik teveel individu was om opgevoed te kunnen worden) hebben zij mij gegeven door mijn individualisme te acccepteren, omdat ik het ook waarmaakte doordat ik op mijn negende jaar al mijn kost verdiende en op mijn 16e de oorlog in ging en in Berlijn een heel leven van kampen en barakken en staatsgevangenis en alles, waaruit ik nu nog steeds mijn kracht put, omdat ik weken in de sneeuw sliep en ‘s nachts zwart handelde in broodkaarten. En het Zen zo sterk in me had dat ik niets aannam en dat is mijn hele leven doorgegaan. Ik kan heel makkelijk verliezen lijden, veel makkelijker dan iets krijgen. Dat is Y.
In Holland dacht ik ‘waar is eten’ en toen dacht ik ‘op de vuilnisbelt’. Dit alles was na mijn vlucht uit de staatsgevangenis van Berlijn. De twee Franse jongens Dupau hadden de belt gepacht en lieten mij daar huizen, en eten vinden. Aanspraak had ik al in jaren niet gehad, en heb ik nu nog niet. Mijn leven is via een vissersboot, waar ik in IJmuiden uit de tonnen gerookte makreel die in het vuur gevallen was en buiten stonden te wachten om opgehaald te worden en gestort in de grote afvalbak, huizen groot, de puf fabriek, waar alles tot slijm verging, maar net uit het vuur kon ik ze meenemen en van leven.
Het leven is nu in een grote schuur in het moeras. Ik was 18 jaar niet op straat want ik heb daar niets te zoeken. Ik heb immers Berlijn. En ik heb de belt, en ik heb mijn vissersboot, en op straat zijn de mannen zo vervrouwelijkt dat ook hun zaad niet meer zo best is en dat is een teken van hun geest die niet meer voldoende Y is en de krachten in hun hersenen niet voldoende Qi meer zijn. Qi is de Oosterse kracht van concentratie en van ver boven het menselijke uitgaan.
Ik maak iedere dag vellen papier vol die ik zie als voetstappen door de sneeuw en de vier vrouwen, die ook in deze grote schuur van 100 meter lang leven. hebben een bedrijf opgericht met zijn vieren en geven een gulden voor een voetstap want dan is het hun eigendom. En een vijfde vrouw, die er creatief zeer intens bij hoort, verkoopt dit aan de mensen en wij bakken iedere dag brood en om op mijn visserstijd in IJmuiden gerookte makrelen te eten, om dit leven voort te zetten, eten wij iedere dag wilde zalm uit Alaska. De zalm zwemt tegen de rivier op en heeft daardoor zijn omega-3 olie verworven. Het is een leven van kracht, eindigend bij de bron waar hij sterft.
Waarom dit leven? Wat is de zin. De zin ervan is Zen. De zalm is de Y onder de vissen. Hij creeert het onmogelijke, want op het moment dat je je kracht loslaat, drijf je af naar zee, en komt tussen de andere vissen. De zalm symboliseert het onmogelijke van het bestaan. Alleen de ingeboren drang dit te doen is zijn individualisme. En daarom leven wij van de Chinook zalm uit Alaska, want ook zijn geest geeft ons leven. Zoals ook de juist gebroken graankorrel tussen de steenmolens 17 uur zijn geest behoudt, waarmee hij duizenden jaren kan overleven en weer kiemen. Ik draag dit uit in werk wat haast niets kost. Het zijn maar voetstappen, maar zeer veel mensen treden in deze voetstappen en krijgen een meer verblijd hart.
Zm ah.
Anton Heyboer Zen meester
|
|
